We willen verbinding, maar vergeten de belangrijkste stap
Wat is de sleutel?
Van nature willen we connectie, erkenning en gezien worden voor wie we echt zijn. Alleen slaan we volledig de plank mis in hoe we dat denken te bereiken. Wat is dan wel een effectieve manier?
Alles voor de ‘goodwill’
In onze maatschappij ligt dé focus op ‘hoe je presteert’. Eén van de eerste dingen die we vragen is vaak prestatiegericht: ‘Wat doe je voor werk?’ of ‘Hoe gaat het op school?’.
De focus op prestatie wordt gecombineerd met de gedachte dat iets pas écht waardevol is, als er ook een externe waardering aan wordt gegeven. Het gevolg is dat veel van wat wij doen gericht is op het krijgen van de ‘goodwill’ van de ander om ‘succesvol’ te zijn.
Het begint al in onze jongste jaren waarin we ons gedragen naar de wensen van onze ouders om hun erkenning en liefde te krijgen. We proberen goede cijfers en resultaten te behalen, zodat je naast de liefde van je ouders ook gezien wordt door andere ‘opvoeders’ zoals docenten, trainers en bazen.
Natuurlijk willen we ook in iedere fase van ons leven erkenning van onze ‘peers’.
Zelfs de bewuste afwijkers willen gezien worden!
We slaan de plank mis om erkenning te krijgen
Van nature willen we niets liever dan erkenning en geliefd worden om wie we echt zijn. Het hebben van een echte connectie met de ander is zelfs één van de psychologische basisbehoeftes van de mens om geluk te ervaren. Het gaat overigens niet om de hoeveelheid connecties, maar om de kwaliteit van de connecties.
Alleen we slaan volledig de plank mis in de manier waarop we die connectie denken te bereiken. We koppelen grotendeels onze prestaties aan het verkrijgen van erkenning.
Maar niets is minder waar.
Mooie prestaties, indrukwekkende verhalen, status en dure spullen wekken hooguit de interesse van de ander. De ander raakt nieuwsgierig en misschien zelfs wel onder de indruk, maar het is zeker geen basis waaruit echte connectie ontstaat.
Lees die laatste zin nog eens.
Kwetsbaarheid is de kracht
De enige weg naar die gewenste connectie (vriendschap) is het tonen van je kwetsbaarheid en zwakheid. Een van mijn favoriete filosofen, Alain de Botton, stelt dat je pas over een ‘echte vriendschap’ kan praten als beiden iets van zichzelf hebben laten zien dat tegen ze gebruikt kan worden.
Iets wat de ander kan gebruiken om je te vernederen en door de heersende maatschappij als ‘schaamtevol’ wordt bestempeld. Wanneer we kwetsbaar en niet indrukwekkend bij elkaar kunnen zijn, dan pas zijn we in staat om echte connectie te maken.
Door falen en kwetsbaarheid te delen, kunnen vreemden vrienden worden. Het hoge gehalte aan ‘The shiny glossy thing’ wat we ophouden is een enkeltje richting isolement. Een isolement waarin we te weinig kunnen delen over ons echte gevoelsleven waarin schaamte, verdriet en spijt simpelweg thuishoren.
We twijfelen dan steeds meer aan onszelf, want we vergelijken onszelf met ons complete palet aan emoties en gedachten met anderen die een ‘gecensureerde versie’ van zichzelf laten zien. Kortom, we vergelijken onze binnenwereld, met de buitenwereld van de ander.
We denken immers dat we erkenning krijgen als we alleen die succesvolle kant van onszelf laten zien. Wanneer je geen echte connecties aangaat dan ga je bijna geloven dat die ‘gecensureerde versies van de anderen’ echt bestaan.
Dé tip van de filosoof
Alain de Botton:
‘If ever you feel lonely, isolated and vulnerable. Do the one thing you don’t really feel like doing; lean into the vulnerability and dare to believe that others are as troubled, by the strange business we call life, as you are.’
De oplettende lezer kan denken; “Mooie tip op papier, maar dat wordt knap lastig in praktijk”. Ik kan dat alleen maar bevestigen.
Om te beginnen is het sowieso lastig om een geautomatiseerd mechanisme in ons gedrag blijvend te veranderen (lees daarover meer in mijn andere blog). Dan gaat het hier ook nog om een gewoonteverandering waarbij je jezelf kwetsbaar opstelt. Zonder enige garantie op een gewenste reactie van de ander.
Hoe dan in praktijk?
‘Toon je kwetsbaarheid. En herhaal dit dagelijks voor je eigen geluk.’ – Alain de Botton
Het goede nieuws is dat kwetsbaarheid tonen trainbaar is. Net als dat automatische mechanisme sterk getrainde gewoonten zijn.
Voor veel van mijn klanten verandert er veel in hun levens wanneer ze hun kwetsbaarheid in praktijk durven te tonen. Ze tonen hun ‘hele zelf’ aan hun dierbaren en collega’s.
Dat is eng, zorgt voor onwennig situaties en brengt ook helderheid in bestaande relaties. Ondanks de onwennigheid zetten ze deze nieuwe koers graag voort, want de winst is groot. Door zichzelf te laten zien worden ze écht gezien voor wie ze zijn en krijgen ze daar de erkenning en liefde voor. Dat geeft zoveel ontspanning en voldoening, waardoor er meer energie over is om voluit te leven.
Wil je ook ervaren hoe het is om echt te zijn naar jezelf én naar de ander?
