Ik wens mijn dochter stress toe, waarom?

Ik wens mijn dochter stress toe, waarom?

Een greep uit het leven van ouders met schoolgaande kinderen…

Emy is 12 jaar. Ze is een super enthousiast, open en ijverig meisje dat sinds zes weken met plezier in de brugklas zit. De nieuwe omgeving, de nieuwe kinderen en het leven op de middelbare school vindt ze fantastisch.

Ze ervaart sinds een paar weken echter ook stress. Behoorlijke stress. Als pientere jongedame is zij de basisschool met twee vingers in haar neus doorgefietst. Iets ‘niet kunnen’ of ‘als moeilijk ervaren’ was voor haar vrijwel onbekend in de schoolcontext. Een heerlijke tijd in de comfortzone.

Nu ineens is er een dagelijkse realiteit waarin ze lesstof niet altijd direct begrijpt. Er zijn toetsen waarvan ze niet alle antwoorden weet en er komen cijfers binnen die in haar beleving niet bij haar passen. Het gevolg is ongemak en ongeloof in haar eigen kunnen.

Zij voelt stress en zegt dat de schooldruk te hoog is. Is het feitelijk zo of is het haar beleving hiervan? Of moet zij simpelweg een nieuwe vaardigheid onder de knie krijgen voor deze nieuwe situatie zoals ‘leren- leren’?

Waarom we haar die stress toewensen?

Als een geoliede roedel is het voor ons als gezin direct duidelijk dat er één niet lekker in haar vel zit. Zowel mijn man, andere dochter Lucie als ik vinden het naar voor haar dat ze zich zo voelt, maar raken er allemaal niet van onder de indruk. Sterker nog, we weten dat ze hiervan juist groeit.

Wij voelen en weten dat ze deze discomfortzone aankan. Ze weet zelf alleen nog niet hoe. Ze is even haar perceptie van controle kwijt. Het enige wat ons te doen staat, is haar kalmeren, vertrouwen geven en begeleiden bij het terugwinnen van het overzicht.

Het lichaam zit zo in elkaar dat het alleen groeit (zowel mentaal als fysiek) wanneer het de prikkel krijgt “je huidige capaciteit is niet genoeg”. Pas als wij in een discomfortzone komen en we ervaren in ons ongemak dat we iets nog niet goed kunnen, ontstaat er een noodzaak om ergens beter in te worden. Die stressprikkel is essentieel als we willen groeien. Pas op dat moment kom je in actie om iets anders of beter aan te pakken. Dus die stress wensen we haar toe!

Natuurlijk is het dé kunst om de stressprikkel juist te doseren. Een te grote prikkel en te grote stap in de discomfortzone leiden tot verlies van controlegevoel. Daarom is naast de juiste dosering, de beleving van stress een belangrijk onderdeel.

Deze stressbeleving is ook te trainen. Het begint met de moed hebben om slecht te zijn in iets nieuws. Bij de wens om ergens beter in te worden hoort de acceptatie dat je daar enige stress voor nodig hebt, zodat het lichaam zich daaraan zal aanpassen.
Verder is die veelvoorkomende angst voor falen niet nodig: of het lukt je of het lukt je niet.
In dat laatste geval is de enige vraag die je hoeft te stellen: “hoe kan ik dit de volgende keer anders aanpakken?”.

De beleving van stress verminderen

We beginnen met Emy bij het begin; ze hoeft slechts te leren-leren, want dat heeft ze nooit hoeven doen. Wij weten nu hoe het menselijk gedrag werkt. Wanneer er geen urgentie is om iets te doen, doen we het simpelweg niet. Energie besparen is immers ons natuurlijke design.

Als betrokken moeder neem ik die tijd voor haar. Ik plan de momenten met haar in en alleen die stap brengt al rust, want zij voelt: “Ik ben OK, ik word gezien en ik ga het leren”.

Ineens vindt er een verschuiving plaats. Haar grote zus Lucie biedt aan om met Emy te gaan zitten. Zij vindt dat zij haar zusje het beste kan leren wat ze nu nog mist aan vaardigheden, omdat zij precies hetzelfde had toen zijn naar de brugklas ging.

Eén nano-seconde denk ik nog met mijn ego: “Ik doe het liever zelf. Als ik het nu zelf doe, leert Emy het in één keer goed en kost het minder tijd”. Maar gelukkig zeg ik: “Ja, wat een goed idee, jij kan dat als de beste”.

En zo zit Lucie de afgelopen weken af en aan geduldig naast Emy. Ze heeft geen idee hoe getalenteerd ze is in het begeleiden en motiveren van haar zusje. Als ik haar vraag of ze bewust nadenkt over haar aanpak zegt ze: “Ik wil haar systemen leren. Zij ziet nu alleen maar heel veel lesstof en raakt in paniek omdat ze niet weet hoe ze dat moet leren. Door de logica en opbouw te leren van de leerstof kan je de stof makkelijk begrijpen en samenvatten. Ik leer haar ook dat samenvatten in eerste instantie extra werk lijkt, maar als je zelf een samenvatting maakt, heb je eigenlijk al het meeste werk gedaan voor de toetsen die gaan komen. Op de korte termijn wil ik haar stress wegnemen door naast haar te zitten. Maar ik doe het vooral, omdat ik haar daarmee skills leer waarmee ze op de lange termijn diezelfde werkdruk aan kan zonder dat stressgevoel”.

Goud.

Niet te veel onder de indruk raken van stress

Het mechanisme van een gevoelsmatige ‘te grote discomfort’ kan leiden tot minder constructieve stress. Je bent het meest geholpen om daar mee om te kunnen gaan. Het gaat om het versterken van je veerkracht. Dat is precies hoe ik in het leven sta, mijn klanten begeleid en waarmee ik kennelijk ook mijn meiden heb besmet.

Wil je leren om niet te veel onder de indruk te raken van je stress en juist te leren hoe het een bron kan zijn van veerkracht, weerbaarheid en zelfredzaamheid?

Ik help je graag op weg. Vrijblijvend. Contact opnemen kan via onderstaande button.

Geen reactie's

Geef een reactie